चिसाङ शेर्पा मंसिर/१३ खोटाङ,

रुपाकोट मझुवागढी नगरपालिका बिजयखर्क १५ का स्थानिय नारायण सुयलले चम्पावती मावि बिजयखर्कमा दश कक्षा पढ्दा पढ्दै २०५९ सालमा पढाईलाई पुर्ण विराम लगाए । पढाईलाई पुर्ण विराम लगाउदै उनले आफ्नो जिवनलाई अर्को मोडमा लगेर राखे । लामिडाडाँ गाउँपालिका ३ का कुमारी सुयलसंग २०६० साल बैशाख ७ गते विवाह बन्धनमा बाधिएका सुयल घरजम गरेर रोजगारीका लागि मलेसिया हानिए ।

१७ वर्षिय ठिटो मलेसियाको हावापानी खादै सामान्य कमाई लिएर २०६५ साल भदौ ५ गते स्वदेश फर्किए । मलेसियामा दैनिक काममा खट्ने वानी परेका सुयललाई नेपाल आएपछि आठ महिना आराम मिल्यो । मलेसियामा ड्युटी गर्दै थोरबहुत सिकेको ड्राईभिङ ज्ञानलाई पुनः नेपालमा आएर काठमाण्डौमा आठ महिनाकै अवधिमा ड्राईभिङ कक्षा लिएर बसे, कमाएर ल्याएको थोरबहुत पैसा खर्च गरे ।

“भाषा परिक्षा अनुतिर्ण हुनु कोरियाका लागि बाटो बन्द हुनु हो । परिक्षामा फेल भएपछि फेरी गाउँमा आईपुगे, एक हिसाबले बिदेश जाने योजना दिमागमा कम हुंदै गयो ।”

फेरी मलाई बिदेश जाने भुत मष्तिष्कमा चढ्न थाल्यो, विजयखर्क, राजापानी, बुईपा, अर्खौले, नुनथला रुटका एम्बुलेन्स चालक सुयलले काठमाण्डौबाट आफ्नो बिगत सुनाए । एक हिसाबले उनले ३२ वर्षको जीवन भोगाईका तितामिठा पलहरु सुनाउन भ्याए । मलेसियाबाट नेपाल आएको ७ वर्षपछि रोजगारीका निम्ति फेरी उनी साउदी अरबतिर लागे । १३ महिनापश्चात डेढ महिनाका लागि छुट्टीमा घर आई २०७१ मंसिरमा सदाका लागि नेपाल फर्किए ।

लगभग पाँच महिना पारिवारिक समस्यालाई हल गरेर २०७२ बाट उनी फेरी कोरिया जाने चक्करमा कोरियन भाषा पढेर भाषा परिक्षा दिए बिडम्बना अनुतिर्ण भए । भाषा परिक्षा अनुतिर्ण हुनु कोरियाका लागि बाटो बन्द हुनु हो । परिक्षामा फेल भएपछि फेरी गाउँमा आईपुगे, एक हिसाबले बिदेश जाने योजना दिमागमा कम हुंदै गयो । बिकल्पमा बिजयखर्कमा व्रोईलर फर्म, किराना पसल र पञ्चदोबाटो बुईपामा मासु पसल खोेलेर ब्यापार थालनी गरे बिरामी लिएर राजधानी पुगेर थकाई मारिरहेका उनले भाबुक मुद्रामा फोनबाट आफ्नो बेलिविस्तार लगाए ।

“यात्राभरी रोईरहेको विरामी, बिरामीका आफन्तको ओठमा हासो देख्दा स्वर्गीय आनन्द महशुष हुन्छ । कतीले त फोन गरेर धन्यवाद दिन्छन् । कतीले भगवानको उपमा दिन्छन् ।”

मलेसिया र नेपालमा थोरबहुत सिकेको ड्राईभिङ ज्ञानलाई २०७४ साल जेठ पहिलो साताबाट उनले बैधानिक बनाए । ड्राईभिङ लाईसेन्स निकाले । लाईसेन्स पाएसंगै रोजगारीको झिनो आशा पलायो । नभन्दै गत भदौ १६ गतेबाट खोटाङ सेवा समाज युकेले जिल्लामा वितरण गरको स १ झ ४९५ एम्वुलेन्स चलाउन थाले । बिशेषगरी विजयखर्क, राजापानी, बुईपा, अर्खौले, नुनथला रुटमा एम्वुलेन्स चलाउने गरेको छु । प्रायः सडक पुगेका सबै ठाउमा एम्वुलेन्स लिएर पुगेको छु निश्चित रुट हुन्न थकाई कम भएको महशुष गर्दै नजिक भए ।

भनेको बेला खाना, सुत्न, नुहाईधुहाई गर्न पाईन्न आफन्त भेटघाट, श्रीमती, छोराछोरीको हेरचाह गर्न समय हुन्न । अरु बेला त यस्तै त्यस्तै हो एम्वुलेन्स चलाउन थालेपछि दशै, तिहार नभनि खटेको छु । गएको दशैको फुलपातीका दिनमा समेत परिवारसंग बस्न पाईन बिरामी लिएर अस्पताल जानु प¥यो तर, बिरामीको जिवन बचाउन पाउदा त्यो पल भन्दा मेरो लागि ठूलो केही हुन्न । यात्राभरी रोईरहेको विरामी, बिरामीका आफन्तको ओठमा हासो देख्दा स्वर्गीय आनन्द महशुष हुन्छ । कतीले त फोन गरेर धन्यवाद दिन्छन् । कतीले भगवानको उपमा दिन्छन् । यसैले पनि यो पेशामा सन्तुष्ट छु सुयलले खुलेर आफ्नो अनुभव सुनाए ।

हलेसी तुवाचुङ नगपालिका ११ राजापानीमा आगलागीमा जलेका २ जनालाई राती १२ वजे दिक्तेल पु¥र्याए । काठमाण्डौ लानुपर्छ भन्दाभन्दै विरामीका आफन्तले यहि उपचार हुन्छ भनेपछि सदरमुकाम लगे । रातको १ वजे जिल्ला अस्पतालले बाहिर रेफर गरिदियो । थकाईले नसक्ने भएपछि अर्को एम्वुलेन्समा २ वजे काठमाण्डौ पठाईदिए । गत मंसिर ९ गते रुपाकोट मझुवागढी नगरपालिका १४ बुईपाकी शर्मिला राईलाई रातारात दिक्तेल लगे । डेलिबेरी गर्न नसकेका उनीलाई पनि अस्पतालले रेफर गरिदियो । १० गते लिएर काठमाण्डौ लागे, घुर्मीमा पुगेपछि क्लिनिकमा प्रसुती गराईयो बिडम्बना बच्चा रहेन । आमाको समेत ज्यान खतरामा थियो । मिशन अस्पताल ओखलढुंगा पु¥र्यादिए । उनी अहिले सकुशल रहेकी छन् उनले आफ्नो कर्तब्य सुनाए ।

महिनामा २५ हजार तलव पाउछु लामो दुरीमा ३ हजार छोटोदुरीमा १ हजार खर्च हुन्छ । बाकी पैसा घर चलाउनका लागि श्रीमतीलाई दिने गरेको छु । उनी एक छोरी, एक छोरा पढाउदै घर गृहस्ती चलाउछन् । म उनीहरुको भविष्य सफल बनाउन हरेक विरामीको सेवा गर्दैछु । बिदेशमा भोगेका दुखलाई स्वदेशमा पुन्यको काम गरेर बिर्सदैछु ।